Voor de eerste keer zwanger: Het eerste trimester

Als je te horen krijgt, dat je zwanger bent gaat er heel wat door je gedachten. Geen woorden om te beschrijven hoe gelukkig ik was. Omdat het de eerste keer is, dat ik zwanger ben ben ik voorzichtig.

Daar had ik zo mijn redenen voor, met alle tegenslagen die we al hebben gehad in ons jonge leven, ben ik liever voorzichtig. En terecht zo bleek.

We hadden het leuke nieuws enkel nog maar aan de beide ouders gezegd.

Een week nadat we het nieuws gekregen hadden, werd ik plots ziek. Maandag is het begonnen, pijn aan de maag, misselijk en wat spierpijn.
Ben dan na een halve dag werken naar huis gegaan, omdat het niet beter werd.

Ik dacht toen, ik zal wel effe wat bijslapen en morgen is het beter, niet dus. De volgende dag was het nog erger, ik deed niets anders overgeven. Ik kon niets binnen houden, nog steeds dacht ik, het zal wel overgaan.

De dag nadien, woensdag, nog steeds niet beter en kon ik nog steeds geen eten binnenhouden.

Dan maar naar de dokter, voor de zekerheid. Daar kwam ik niets vermoedend binnen en zei ik, dokter ik denk dat ik buikgriep heb. We werden onmiddellijk met de neus op de feiten gedrukt, “je moet daar zo licht niet overgaan he Jessica” Zei de dokter. 

Hij vroeg of ik pijn had aan mijn buik of had gehad.

En inderdaad, zondagavond had ik pijn aan mijn buik, maar ik had geen bloedverlies dus ik dacht dat zal wel normaal zijn. Misschien voel ik zoveel omdat ik hoogsensitief ben.

Maar dan kwamen we even in een nachtmerrie terecht.

Iets waar we nog niet hadden over nagedacht dat, dat zou kunnen.

Mijn bloed werd nog eens getrokken, om te kijken of het zwangerschapshormoon was toegenomen. Want de “symptomen” die ik had, bleken de symptomen te zijn voor een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.

Op dat moment stortte mijn wereld in, ik begon meteen aan het ergste te denken.

En begon te zoeken op het internet, wat je best niet doet, want daar lees je alleen maar slechte dingen  en dan denk je ook alleen maar negatief. 

Die avond heb ik me opgesloten op ons kamer en zitten piekeren in bed.

De dag nadien moesten we een echo laten nemen, om te kijken of er nog een vruchtje was en of het niet buitenbaarmoederlijk was.

Het was de langste avond en nacht van mijn leven, nog steeds kreeg ik niets binnen en was ik zo misselijk als iets. 

Donderdag morgen, wou ik zo snel mogelijk naar het ziekenhuis voor die echo.

Daarvoor heb je dus een volle blaas nodig en moest ik water gaan drinken.

In de hoop dat ik dat kon binnenhouden.

Goed, na het glas water was het eindelijk zo ver, de echo.

Ik lag daar met het gedacht dat het slecht zou zijn, dat ik geen vruchtje ging zien, of dat er wel een vruchtje was maar buitenbaarmoederlijk.

Maar dan zien we, dat er een vruchtje is en dat het niet buitenbaarmoederlijk is.

OH MIJN GOD, alles is in orde! 

De rust keerde terug in mijn hoofd, de negatieve gedachten maakten terug plaats voor “de roze wolk”.

De pijn die ik heb gevoeld, zou het innestelen geweest zijn en het ziek zijn, ja dat was misselijkheid gelinkt aan de zwangerschap.

De ergste misselijkheid heeft zo een 3 à 4 weken geduurd, nadien moest ik ervoor zorgen dat ik ’s morgens als ik op stond onmiddellijk iets in mijn mond stak of ik was een hele voormiddag misselijk. Ook op mijn gsm kijken ging niet meer, daar werd ik ook misselijk van.

Mijn boterham met choco en koffie smaakte me niet meer en werd ingeruild voor een kiwi.

Ik heb de eerste weken van mijn zwangerschap enorm veel kiwi’s gegeten.

Wat niet slecht is, want kiwi’s bevatten veel foliumzuur en dat is iets wat je nodig hebt tijdens je zwangerschap.

Tijdens de eerste 3 maand ben ik niet veel gaan werken, omdat ik last had aan mijn buik en rug.

Als ik te zwaar werk deed, voelde ik het en ik nam het zekere voor het onzekere.

En zette me thuis van het werk om het rustig aan te doen.

Dat kleine leventje in mijn buik, krijgt vanaf nu voorrang op alles.

Zo ons klein helletje waar we zijn doorgegaan, heeft gelukkig niet lang geduurd en is positief uitgedraaid. Ik kan me voorstellen bij koppels waar het wel het geval is, dat die mensen door een echte hel gaan. Ik hoop het nooit te moeten meemaken.

Volgende keer ga ik het hebben over het tweede trimester, dat is ook niet echt van een leien dakje gelopen, maar later daar meer over.

Veel liefs, 

Jess

*JS_Fairytale*

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *