Terug van weg geweest.

Hallo lieve lezer,

Hier ben ik terug met een blog, na een korte pauze door de zwangerschap, bevalling en het mama zijn/worden. Was de zin om iets te doen ver zoek, het verwelkomen van onze kleine spruit heeft meer impact op mij gehad dan ik dacht.

Tijdens de zwangerschap had ik last van zwangerschaps kwaaltjes zoals iedereen, de vermoeidheid, de ochtendmisselijkheid de eerste maanden, last van maagzuur, hoge bloeddruk, nierstuwing, …. die laatste twee waren niet zo prettig. Vooral de nierstuwing niet, waarbij de baby op je nier duwt, wat voor helse pijnen zorgt. Gelukkig heeft dit “maar” twee weken aangehouden van de 40 weken. Ook de harde buiken waren al vrij vroeg van de partij, waardoor het moeilijker werd om te blijven werken, zelfs thuis iets doen vraagde veel energie. Energie die ik niet meer had, want al mijn energie ging naar de baby. En dat voelde ik ook, vanaf week 17 voelde ik de baby al in mijn buik. Wat was dit een fantastisch gevoel, dat fantastische gevoel ging de laatste weken over naar het verlangen voor te bevallen, de constante stampjes tegen mijn nieren, het duwen tegen mijn blaas, … op het einde van de zwangerschap heb je het gehad en wil je dat kleine mensje zo snel mogelijk in je armen houden.

Maar goed, de zwangerschap is op zich nog goed verlopen, buiten de nierstuwing, hoge bloeddruk en harde buiken en vroege voorweeën heb ik niet te klagen.

Hoewel ik kon zagen en klagen over dat ik moe was en de mensen rondom mij me zeiden dat ik nu nog moest genieten van de rust want dat het snel ging gedaan zijn met de rust en slapen, ik had daar op dat moment geen oren naar en zei gewoon jaja, ik kan nu ook niet slapen, mijn buik zit in de weg, de baby beweegt veel, …. .

Wel geloof me, als je nog geen kinderen hebt, het is waar, geniet zolang mogelijk van de rust en van je slaap. Van zodra dat kleine mensje daar is, is het bye bye slaap.

Nachten waarbij je max. 3 uur slaapt zijn werkelijkheid.

Dat gebrek aan slaap brengt me bij het volgende, de gedachten die ik had tijdens de laatste weken zwangerschap. Door de hoge bloeddruk ben ik al van eind november thuis, ook het gebrek aan slaap deed me toen al geen goed, stappen ging moeilijk, ik had steeds een drukkend gevoel onderaan mijn buik bij de minste inspanning dat ik deed. Dat thuis zitten, was niet goed voor mij.

Ik ging er ook altijd vanuit en ik was daar ook zeker van, dat ik tot het laatste moment ging werken. Doordat ik dus al zo vroeg thuis was, had ik veeeeeeeel tijd om na te denken.

Eens je begint met denken, gaat het nogal snel de negatieve kant op.

Gedachten als, ga ik het wel aan kunnen, het mama zijn? Gaan die slapeloze nachten wel lukken? Ga ik kunnen op staan om eten te geven? Mensen in mijn omgeving zeiden, je gaat dat kunnen, dat is je moederinstinct, je gaat dat zonder probleem doen.

Ook het idee dat ik door het vroeg thuis zitten, maar 9 weken na de bevalling had.

Waardoor ik begon te denken aan de weinige tijd die ik had om voor mijn zoon te zorgen, om tijd met hem door te brengen. Het idee dat hij op 2 maand al naar de opvang zou moeten, brak mijn moederhart.

Het is wat , voor de eerste keer mama worden, om dan nog maar te zwijgen over de doem scenario’s die je bedenkt over de bevalling.

Gelukkig is die heel goed verlopen, ik mag echt niet klagen en dat doe ik ook niet.

Ik zou zelfs zeggen, dat ik iedereen zo een vlotte bevalling toewens.

Dan is de dag daar dat je gaat bevallen en opeens ben je niet meer met z’n twee maar met drie.

Plots moet je voor dat kleine ventje gaan zorgen, niet wetend hoe of wat.

In het ziekenhuis wordt je goed ondersteund en moet je maar op een belletje duwen en staan ze daar in je kamer. Ook al wou ik zo snel mogelijk naar huis met Lewis, op de dag dat ik naar huis mocht, ben ik beginnen wenen van ’s morgens vroeg al. De veel besproken babyblues waren daar, de niet zo goede nacht en de huilbuien van Lewis deden er ook geen goed aan.

De krampjes waren daar, het wenen ging door merg en been. Dat kleine mensje had zoveel last, wat ik ook deed niets hielp. Wat op dat moment frusterend was, was het moment dat ik de vroedvrouw erbij riep omdat ik niet wist waarom hij zo aan het wenen. De vroedvrouw wikkelde hem in, legde hem op zijn zij tegen haar buik en hij kwam tot rust en stopte met wenen.

Tot het moment hij terug in mijn armen kwam, de eerste minuten was hij kalm en rustig. Maar dat duurde niet lang. En daar kwamen dan de eerste traantjes, de gedachte dat we die dag naar huis mochten gaan en we thuis alleen waren om voor hem te zorgen, zorgde wat voor paniek.

Ook de schrik dat we iets verkeerd zouden doen was er.

Mama en papa worden, het doet wat met een mens.

Hoe de dagen, weken nadien verliepen vertel ik graag in een volgende blog.

Ik vermoed dat deze lang genoeg. 😉 

Bedankt om tot hier te lezen en hopelijk tot de volgende.

Veel liefs,

*JS Fairytale*

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *