Drie dagen heb ik “rust” gehad, de drie dagen waar ik bang voor was.

Bang voor mijn gevoel, bang dat het weer ging mislopen.

Maar die drie dagen hebben me echt deugd gedaan, verstand op nul gezet en gewoon gedaan waar ik zin in had. Niet denken aan wat anderen van me zouden kunnen denken, niet denken aan het werk. Zalig was het.

Nu zijn we een week verder en tot mijn grote spijt, zit ik in een dipje.

Niet wetend wat te doen voor goed te doen.

Ik zit met een grote droom, ik weet wat mijn levensdoel is en dat wil ik gaan bereiken.

Ondertussen zit er een stemmetje in mijn hoofd vanalles te zeggen.

Waardoor ik ontzettend hard aan het twijfelen ben, wat moet ik nu gaan doen?

Wat is de beste keuze? 

Kiezen voor zekerheid en vast loon?

Maar ondertussen ongelukkig zijn?

Verder doen met wat ik bezig ben en binnen een paar maand volledig stil te vallen?

Want hoe hard ik ook probeer, ik ben op dit moment op automatische piloot bezig, een tikkende tijdbom dat niet veel meer nodig heeft om te ontploffen.

Of gaan voor datgene dat me gelukkig maakt, dat me rust geeft?

Ik weet dat ik niet goed bezig ben, met hoe het nu gaat.

Mijn gevoel zegt helemaal iets anders dan mijn gedachten.

Waardoor ik in een tweestrijd zit.

Een moeilijke keuze die ik voor mezelf moet gaan uitmaken, een keuze die ik eigelijk al weet maar niet durf uit te voeren.

*JS_Fairytale*

1 reactie op “”

  1. Lieve Jessica,
    Het alfabet bestaat uit meer letters dan A of Z. Een droom is een boodschap van je hart … en je hart fluistert je wat je diep vanbinnen nodig hebt. Als onze diepste noden vervult zijn hebben we heel wat veerkracht … Vertrouw op jezelf, op wie je bent en wat je kan. Fijn jouw blogs te lezen

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *